اصول و مبانی سرپرستی و مدیریت در سازمانها و مراکز بخش 3

• نگرش کمي مديريت:

1. 1. علم مديريت
   2. مديريت عملياتي
   3. سيستمهاي اطلاعاتي مديريت

• نگرش سيستمي:

اين نگرش تقريبا از سال 1960 به بعد در مديريت مرسوم شد . طرفداران اين نظريه معتقدند که نگرش سيستمي بهترين طريق براي وحدت بخشيدن مفاهيم و نظريههاي مديريت و دستيابي به نظريهاي جامع است.

• عناصر کليدي در نگرش سيستمي:
  1. تعريف سيستم
  2. سيستمهاي فرعي
  3. سيستمهاي باز و بسته
  4. مرز سيستم
  5. همافزايي
  6. جريان
  7. بازخورد
• تعريف سيستم:

مجموعه اي از اجزاست که با ارتباط و پيوند متقابل يک کل واحد را تشکيل ميدهند و نقش معيني ايفا ميکنند.

• سيستمهاي فرعي:

اجزايي که کل سيستم را ميسازند سيستمهاي فرعي مينامند.

• سيستمهاي باز و بسته:

سيستمي که با محيط اطراف خود کنش متقابل داشته باشد سيستم باز ناميده ميشود.

سيستمي که با محيط اطراف خود کنش متقابل نداشته باشد سيستم بسته ناميده ميشود.

• مرز سيستم:

هر سيستمي مرزي دارد که آن را از محيط اطرافش جدا ميکند.

• بازخور:

کليد نظارت سيستم است و براي حفظ تعادل پويايی سيستم ضروري است.

• همافزايي:

يعني اينکه هر مجموعه ؛ بزرگتر از اجزاي تشکيل دهنده آن است.

• نگرش اقتضايي(نگرش موقعيتي)

اساس نگرش اقتضايي بر اين استوار است که يک الگوي مديريت براي همه موقعيتها به عنوان بهترين راه وجود ندارد.

• متغيرهاي اقتضايي:

1)الزامات محيط خارجي سازمان

2)فناوري

3)افرادي که براي سازمان کار ميکنند

• تصميمگيري:

انتخاب يک راه از ميان راههاي مختلف و در حقيقت بهترين راه براي نيل به اهداف.

• خطمشي:

خطمشي ها راهنماي تصميمگيرياند و چارچوب وسيعي را ايجاد ميکنند که مديران بايد در محدوده آنها تصميم هاي آتي را اتخاذ کنند.

• روشها:

روشها شيوههاي مشخص،يا گامهايي معين براي اجراي فعاليتهاي آينده را تعيين ميکنند و راهنماي عملاند.

• قوانين:

اقدامات الزامي ويژه اي را معين ميکنند(بايدها و نبايدها).

• فرآيند تصميمگيري:

1-تعريف مسئله

2-ارزيابي راهحلها

3-اتخاذ تصميم(انتخاب راهحلها)

4-اجراي تصميم

5-ارزيابي نتايج

• انواع مسئله:

1-خوش ساختار

2 - بدساختار

• انواع تصميمات:

1-برنامهريزي شده

2-برنامهريزي نشده

• رابطه انواع تصميمها و مسائل و سطوح سازماني
• شرايط محيطي تصميمگيري:

1. 1. اطمينان
   2. مخاطره
   3. عدم اطمينان
   4. ابهام

شرايط تصميمگيري

• شرايط اطمينان:

در شرايط اطمينان مديران درباره يک مسئله،راهحلهاي جايگزين و نتايج احتمالي آن راهحلها کاملا آگاهي دارند، بنابراين ميتوانند وقايع موثر بر آنها يا نتايج آنها را نظارت کنند.

• شرايط مخاطره ( وضعیت بحرانی )

مدير مسئلهاي را بطور کامل نميشناسد، اطلاعات کافي براي شناخت راهحلهاي ممکن را در اختيار ندارد و براساس یکسری اطلاعات نامطمئن صرفا" احتمال کسب نتيجه مطلوب از هر راهحل را تخمين ميزند. سرعت در تصمیم گیری حائز اهمیت خاص می باشد

• روش اخذ تصميم در شرايط مخاطره:

1)يک راه از ميان راههاي ممکن انتخاب شود.

2)تمام نتايج حاصل از راه انتخاب شده با توجه به شرايط محيطي مختلف ارزيابي شود.

3)هر يک از نتايج در احتمال وقوع شرايط محيطي آن ضرب شود.

4)نتايج حاصل از مرحله (3)با هم جمع شوند تا ارزش مورد انتظار براي راه انتخابي در مرحله(1)به دست آيد.

5)مراحل (1) تا (4)براي بقيه راههاي ممکن تکرار شود.

6)اکنون راهحلي که بالاترين ارزش مورد انتظار(براي سود)را دارد به عنوان راهحل انتخابي برگزيده شود.

• مثالي از تصميمگيري در شرايط عدم مخاطره:

مديريت يک فروشگاه متوجه اين موضوع شد که سوددهي فروشگاه جديد در ده سال آينده با افزايش جمعيت در محلهاي مورد نظر مرتبط است و اين عاملي است که تعيين آن از حيطه قدرت سازمان خارج است.

• در شرايط عدم اطمينان از سه شيوه ميتوان استفاده کرد:

1)حداکثر حداکثرها

2)حداکثر حداقلها

3)ارزش مورد انتظار با احتمال يکسان

• حداکثر حداکثرها:

در اين شيوه بهترين نتيجه از بين بهترين نتايج راههاي ممکن در شرايط محيطي مورد نظر انتخاب ميشود.

• حداکثر حداقلها:

در اين شيوه با بدبيني اين طور فرض ميشود که براي راهحلهاي ممکن بدترين نتيجه در شرايط محيطي مورد نظر حاصل خواهد شد، و بنابراين بايد به عنوان بهترين تصميم، بهترين را از ميان بدترينها انتخاب کرد.

• ارزش مورد انتظار با احتمال يکسان:

در اين شيوه به علت نبود اطلاعات کافي، احتمال براي وقوع شرايط مختلف يکسان فرض ميشود و بر اساس ارزش مورد انتظار تصميمگيري به عمل ميآيد.

برچسبها: حل مسئله, شرایط عدم اطمینان, شرایط مخاطره, شرایط تصمیم گیری, انواع مسئله چند قطعه و پاراگراف عاشقانه :...